Verlaten hotelfaçade met griezelige schoonheid | Beperkte oplage van 10

Urban Decay Photo of Forgotten Grand Entrance

Ik ben altijd al aangetrokken geweest tot gevels – niet omdat ze dingen verbergen, maar omdat ze ze onthullen. De voorkant van dit verlaten hotel vertelde meer dan welke reisgids dan ook. Alles eraan was gelaagd met herinnering: afbladderend stucwerk, dichtgetimmerde ramen, lege fittingen waar ooit lampen de nacht verlichtten. Het was niet zomaar een gebouw – het was een voormalige uitnodiging, nu verzegeld met rot en stilte.

Ik vond deze plek te voet, dwalend door een zijstraat in een klein Kroatisch stadje waar de randen van grootsheid plaatsmaakten voor erosie. Het was misschien een hotel geweest, of misschien een privélandhuis van lang geleden. Hoe dan ook, het deed er ooit toe. Het soort gebouw waar iemand trots op was geweest het te ontwerpen – het krulwerk boven de deur, de symmetrie in de raamplaatsing, het balkon met zorg gebeeldhouwd.

Nu hangt het er allemaal nog maar net aan. De deuropening is gebarricadeerd, ramen zijn gebroken of haastig dichtgetimmerd, en graffiti kruipt naar binnen als wijnranken. En toch, er zit schoonheid in die spanning – de manier waarop elegantie afbrokkelt, maar weigert te verdwijnen. Het is een van die taferelen waar ik omheen bleef cirkelen, camera in de hand, in een poging alles in me op te nemen zonder iets te verstoren. Een soort eerbied voor de ruïne.

Het is niet nodig om het te romantiseren. De structuur is moe. Maar moe op de manier waarop oude handen dat zijn – versleten, niet zwak. Je kunt nog steeds het leven zien dat hier doorheen is gegaan. Misschien heeft het bruiloften gehost, of diners, of eenzame reizigers die in de schemering over een balustrade hingen. Wat het ook was, deze gevel is het enige deel dat nog steeds probeert het verhaal te vertellen.

Ik heb dit stuk geprint omdat het gewicht draagt. Het is niet luid of opzichtig – maar het blijft hangen. Je begint de asymmetrie op te merken, de graffiti gelaagd over eeuwenoude steen, de licht scheve balkonleuningen. Elke scheur en textuur nodigt uit tot nadere inspectie. Dat is wat ik najaag met dit soort werk – niet perfectie, maar aanwezigheid.

Als dit je aanspreekt, is er meer in de Abandoned Photography Collection, waar vergeten gebouwen nog steeds hun karakter behouden. Of verken de Urban Decay Photography Collection als je aangetrokken wordt tot architectuur in verval, waar steden hun geesten laten zien.

© Dan Kosmayer, 2020