Verlaten minerale warmwaterbronnen ten zuiden van Jackpot, Nevada | Beperkte oplage van 10

Staande in de Stilte van Nevada

Deze plek was het soort vreemde roadside-attractie dat je alleen tegenkomt als je bereid bent te dwalen. Ten zuiden van Jackpot, Nevada – half verzwolgen door alsem en stilte – staat dit verlaten mineraalbronnenbad, lang na het laatste bad. Een platte betonnen doos met graffiti-muren, ontbrekende ramen en een roestig metalen bordframe dat niets meer spelt.

Maar op de een of andere manier heeft het nog steeds présence.

Ik was op jacht naar het late daglicht toen ik het vond – lage zon die scherp over de voorkant sneed, elke scheur in de blokmuren en elke vervaagde letter van 'MINERAL HOT SPRINGS' verlichtte. De structuur is eenvoudig, bijna agressief utilitair, maar het verval geeft het textuur en verhaal. Het is het soort plek dat je doet afvragen over de mensen die hier ooit stopten. Toeristen op zoek naar een bad. Dorpsbewoners die afspraken voor roddels. Een paar biertjes te veel en een lange woestijnnacht.

Ik heb deze foto niet gemaakt voor nostalgie. Ik probeerde niet te romantiseren wat duidelijk weg is. Ik wilde documenteren hoe iets alledaags als een roadside-badhuis een icoon kan worden door simpelweg te weigeren te verdwijnen. Het is nu een monument voor niets in het bijzonder – gewoon weer een woestijngeest die aan de rand van de snelweg en de herinnering kleeft.

Er zit humor in de koppigheid van deze plek. De halfslachtige graffiti, de ingestorte luifel, de absurditeit van het aanbieden van 'luxe' in een afbrokkelende schil omringd door tumbleweed. Maar er is ook waardigheid. Een stille waardigheid die voortkomt uit het bestaan op eigen voorwaarden, lang nadat iemand je verwachtte.

Als je ooit schoonheid hebt gevonden in vergeten dingen, in roadside-ruïnes, in lege plekken die nog steeds bewoond aanvoelen, dan is deze voor jou.

Je vindt meer van dit soort afbeeldingen in mijn Abandoned Photography Collection – elk een meditatie over wat achterblijft en de verhalen die in de botten blijven hangen.

© Dan Kosmayer, 2022