Vliegend tinnen paard | Beperkte oplage van 10

Fijne kunst muurprint van Australië's Tin Horse Highway

Sommige plekken zijn zo vreemd dat ze volkomen logisch zijn.

Dit was langs de Tin Horse Highway in West-Australië—een stuk weg waar wegsculpturen niet alleen decoratie zijn, ze zijn de hele show. Ik was onderweg naar Wave Rock toen deze me deed stoppen. Een vliegend tinnen paard, zwevend in de lucht alsof het uit een tekenfilm was gelanceerd en nooit helemaal naar beneden kwam.

Gemaakt van vaten en pijpafval, met zijn poten wijd uitgestrekt als een rodeostunt die bevroren is in beweging. Zijn gezicht—vrolijk, scheef, bijna zelfgenoegzaam—was geschilderd met kinderlijk vertrouwen. De manen? Geelgespoten ketting. De ogen? Groot genoeg om vanaf de andere kant van de wei te zien. En toch werkt het. Niet omdat het gepolijst is, maar omdat het dat niet is.

Dat is het genie van de Tin Horse Highway. Het is allemaal door vrijwilligers gemaakt—buurtbewoners die humor uit afval lassen. Paarden die raketten trekken, paarden die yoga doen, paarden die door de lucht vliegen. Het soort creativiteit dat niets geeft om galerijregels. Gewoon vreugde, vastgeschroefd aan staal en gebakken onder de Australische zon.

Deze was mijn favoriet. Misschien was het de heldere blauwe achtergrond die ochtend, of misschien was het hoe het ding er echt uitzag alsof het in de lucht hing—vastgehouden door niets dan een hoge blauwe paal en de verbeelding die het daar plaatste.

Ik heb het niet mooi ingelijst. Gewoon uitgelijnd met de lucht en de absurditeit voor zichzelf laten spreken. Want eigenlijk valt er niets uit te leggen. Het is een paard. Het vliegt. Het is van tin. En het laat je glimlachen, of je dat nu van plan bent of niet.

Dat is het verhaal dat ik mee naar huis nam van dat stuk rode zandweg: dat absurditeit en oprechtheid elkaar niet hoeven op te heffen. Ze kunnen zij aan zij galopperen—met een tonronde borst, met uitpuilende ogen, en volkomen onvergetelijk.

© Dan Kosmayer, 2016