Lang geleden verlaten benzinestation in Georgia | Beperkte oplage van 10

Roestende pompen bij een vergeten benzinestation in Georgia

Er is iets met een verlaten benzinestation dat anders raakt. Deze, ergens langs een landweg in het landelijke Georgia, voelde alsof hij midden in een zin was achtergelaten. De luifel strekte zich nog steeds uit over de gebarsten aarde, roestige balken klampten zich vast aan hun laatste beetje metaalgeheugen. Pompen stonden er nog als soldaten, afgebrokkeld en uitgehold, elke slang opgerold als een oud, levenloos ledemaat.

Toen ik eraan kwam, was het niet gepland. Ik was niet aan het verkennen. Ik was gewoon aan het rijden - eigenlijk aan het rondzwerven - en dit tafereel deed me stoppen. Je kon de geschiedenis in de stilte voelen. Het was het soort plek dat ooit naar benzine en asfalt rook in de hitte, nu overgenomen door onkruid en roest. Je kon bijna een spookachtige bel horen rinkelen toen je binnenreed - terug naar de tijd dat er misschien iemand naar buiten zou komen om je voorruit te vegen.

Dit was niet zomaar een benzinestation - het was een controlepunt in iemands verhaal. Mensen kwamen hier doorheen. Misschien niet voor lang, misschien alleen voor een tankbeurt en een frisdrank. Maar genoeg voor de muren om hen te herinneren. De borden hangen er nog. "SELF SERVICE" leest het oude bord, vervaagd maar eigenzinnig. Het gebouw zelf geeft het langzaam op - het dak stort op plaatsen in, de muren zijn getekend door weer en tijd. Maar het karakter? Dat is nog intact.

Dit beeld gaat over meer dan alleen verval. Het gaat over aanwezigheid. Het gaat erover hoe deze plaatsen, zelfs in stilte, zelfs in puin, nog steeds vorm houden. Ze doen er nog steeds toe. Er zit waardigheid in, in hun verzet. Ze vallen niet zomaar uit elkaar - ze staan zo lang als ze kunnen.

Wanneer ik deze plaatsen fotografeer, ruim ik ze niet op. Ik corrigeer ze niet. Ik laat ze zijn wat ze zijn. De gedempte rode en grijze tinten, het gruis, de overwoekering - ze maken deel uit van het verhaal. En in dit geval vertellen ze het goed. Elke roeststreep en door de zon verbleekt paneel is een herinnering: deze plek was ooit levend.

Als je je aangetrokken voelt tot vergeten Americana - die rauwe, onbewerkte fragmenten van het dagelijks leven die zijn achtergelaten - wil je waarschijnlijk de volledige Abandoned Photography Collection bekijken. Of, als je vooral gefascineerd bent door scènes als deze - waar steden en dorpen stilletjes ontrafelen - kijk dan eens naar de Urban Decay Photography Collection. Daar catalogiseer ik het over het hoofd geziene, het onbeminde en het onverwacht mooie.

© Dan Kosmayer, 2006