Mannen lopen langs klassieke blauwe auto Havana Cuba | Beperkte Oplage van 10

Cubaanse straattafereel met vintage blauwe auto

Dit is het alledaagse Havana—het soort dat niet geposeerd of gecureerd aanvoelt. Gewoon twee mannen die langs een geparkeerde klassieke auto lopen op een zonnige zijstraat, bezig met hun dagelijkse bezigheden. De auto is het anker: een diepblauw vintage Amerikaans model, lang over zijn hoogtepunt heen maar nog steeds met gratie overeind. Er zit roest rond de wielkasten, een deuk in het zijpaneel en een verflaag die verweerd maar rijk is. Hij is gerepareerd, overgeschilderd en waarschijnlijk tientallen keren gerepareerd—maar zoals de meeste dingen in Cuba, blijft hij rijden.

De mannen lopen ontspannen, beiden in korte broek, midden in een gesprek. Een van hen draait zich lichtjes naar de auto, precies op het moment dat het licht op de daklijn valt. Het is een ongedwongen moment—geen dramatische kadrering, geen toeristische glans—gewoon het echte leven dat voorbijgaat aan een van de talloze klassieke voertuigen die nog steeds de straten van Havana vullen.

Wat dit beeld als wandkunst laat werken, is de stille gelaagdheid. De kleuren zijn sterk maar niet luid—blauw, grijs en door de zon verwarmd beige. De lijnen van de auto breken het kader net genoeg om gewicht te geven, terwijl de figuren een gevoel van tijd en beweging toevoegen. Dit gaat niet alleen over de auto—het gaat over het naast elkaar bestaan van mensen en machines op een plek die nooit is gestopt met het gebruiken van het verleden.

Of je nu in Havana bent geweest of niet, deze print brengt een gegrond gevoel van plaats aan de muur. Het werkt goed in stedelijke interieurs, reisgerelateerde ruimtes of overal waar baat is bij textuur, verhaal en kleur die bewoond aanvoelt.

Zoals al mijn werk, is dit echte fotografie—ter plaatse geschoten, niet geënsceneerd, niet gegenereerd en nooit verder aangepast dan wat er was. Het maakt deel uit van de Cuba Photography Collection, waar elk beeld de waarheid van de straat weerspiegelt zoals ik die heb gevonden.

© Dan Kosmayer, 2017