Stemmige Eiffeltoren bij nacht met bomen | Beperkte oplage van 10

Een Parijs icoon gehuld in stilte en staal

Parijs slaapt nooit echt – maar het kent wel momenten van introspectie. Ik legde deze vast laat op de avond, net nadat de regen was opgehouden en de stad zich in zichzelf had teruggetrokken. Geen rumoer, geen menigten. Alleen een glibberig pad onder mijn laarzen en de opdoemende Eiffeltoren die fluisterde door een web van winterbomen.

Dit was niet het gepolijste, romantische Parijs dat op ansichtkaarten wordt verkocht. Dit was het Parijs waar ik naar op zoek ben: stil, echt, onvolmaakt mooi. De toren zelf gloeide als een kooltje in de mist, zacht aan de randen maar onmiskenbaar aanwezig, en straalde warmte uit in weerwil van de kou. De takken, kaal en skeletachtig, leken het niet als monument maar als geheim te omlijsten. Iets persoonlijks, eerder geglimpt dan getoond.

Ik liep langzaam. Het licht sneed door de takken en creëerde lijnen en schaduwen die over het pad dansten en me naar binnen trokken. Ik fotografeerde met een mengeling van instinct en ontzag die ontstaat wanneer een scène het gevoel geeft dat hij zich alleen aan jou openbaart. De Eiffeltoren – zo vertrouwd – voelde hier vreemd. En in die vreemdheid werd het weer een verhaal.

Deze fine art print is meer dan een afbeelding van een monument. Het is een uitnodiging tot het tussenin – de stille schemer tussen dag en nacht, herinnering en moment. Het is voor degenen die schoonheid vinden in het over het hoofd geziene, het mistige, het gedempte – waar contrast karakter wordt en licht niet alleen verlicht, maar achtervolgt.

© Dan Kosmayer, 2008