Rode Roeiboot Tegen Muur | Limited Edition of 10

Achtergelaten roeiboot leunend in stedelijk verval

Er zit iets anders aan fotograferen dicht bij huis. De sensatie zit niet in de afstand—het zit in het geduld. Deze scène, weggestopt in een verlaten fabriek in de Haliburton Highlands, niet ver van mijn studio, had daar jaren gestaan, stilletjes aan het vergaan. De eerste keer dat ik binnenstapte, liep ik recht langs deze boot. Misschien was ik er nog niet klaar voor om hem te zien.

Maar op een bewolkte ochtend ging ik terug. Het licht filterde zacht en dun naar binnen, en toen stopte het me. Een roeiboot—rechtop, leunend tegen een verkleurde bakstenen muur onder een kapotte betonnen trap. Het was surrealistisch. Een vaartuig gemaakt voor water, gestrand in een industriële schil van roest en as. De verf van de boot bladderde in strepen af—meestal rood, met mosgroen en kaal hout eronder—bijna alsof hij jarenlang kleur had gehuild. 

Ik heb geen idee hoe hij daar terechtkwam. Misschien is hij lang geleden binnengehaald voor reparaties en is hij er nooit meer uitgekomen. Misschien was hij symbolisch voor iemand. Of misschien is het gewoon een van die prachtige tegenstellingen die je vindt wanneer plaatsen uit elkaar vallen. Dat is wat me naar het kader trok—niet alleen het object, maar de spanning tussen doel en plaatsing.

Die spanning, zo blijkt, resoneerde ook bij anderen. Deze afbeelding werd geselecteerd voor publicatie in Black & White Magazine’s Colour Special Edition, terug toen ze gecureerd kleurwerk verkenden naast hun bekende monochrome features. Het was een onverwachte eer—niet voor het ego, maar omdat iemand anders de vreemde schoonheid zag die ik voelde toen ik in die verkruimelende kamer stond.

Bij het fotograferen van scènes zoals deze probeer ik ze niet op te ruimen of het verval te romantiseren. Ik luister gewoon. Er is een stilte in deze vergeten ruimtes die boekdelen spreekt als je het toelaat. De trap leidde nergens naartoe. De muur, doordrenkt van jaren van industrie en verlatenheid. En deze boot—deze vergaande boog van herinnering, bevroren in een droogdokdroom.

Er is hier geen glamour. Geen dramatisch licht of geënsceneerde perfectie. Alleen stilte, textuur en een stille veerkracht. Het is een scène die je vraagt om te vertragen, om te zien wat nog overeind staat en wat nog probeert vast te houden.

Als je je verbonden voelt met dat soort visueel verhalen vertellen, neem dan een kijkje in mijn Abandoned Photography Collection of duik dieper in vergelijkbare scènes in mijn Urban Decay Photography Collection. Ik heb jaren besteed aan het najagen van deze momenten—niet omdat ze mooi zijn, maar omdat ze eerlijk zijn.

© Dan Kosmayer, 2006