Gebroken raam van een Transsylvaanse boerderij | Beperkte oplage van 10

Afbladderend pleisterwerk en kromgetrokken kozijnen in het landelijke Transsylvanië

Er is iets met een raam dat zijn werk niet meer doet, waardoor ik altijd stil blijf staan. Misschien omdat ramen bedoeld zijn om binnen van buiten te scheiden, warmte van kou, veiligheid van blootstelling – en wanneer ze beginnen te falen, volgt het verhaal van de plek meestal op de voet. Dit raam, weggestopt in de zijkant van een landelijke boerderij in de regio Transsylvanië in Roemenië, had die rol al lang geleden opgegeven. Het kozijn was net genoeg kromgetrokken dat de ruiten er ongemakkelijk bij stonden, leunend als vermoeide schouders. Een provisorische plank bedekte het midden waar ooit glas zat, en het pleisterwerk eromheen begon in grote ongelijke vellen los te laten.

Wat me aantrok was niet alleen het verval, hoewel daar genoeg van was – afbladderende kalkverf, versplinterd hout, latten die in horizontale ribben zichtbaar waren – maar de improvisatie die er bovenop was gelaagd. Oude planken tegen de muur, een verweerde groene container die eronder de wacht hield, fragmenten van touw en afvalhout die aan weerszijden hingen als vergeten gereedschap uit een vorig leven. Dit was geen verlaten plek in cinematografische zin. Het voelde gepauzeerd. Onderbroken. Alsof iemand van plan was terug te komen, de vensterbank te repareren, het puin op te ruimen, het glas te vervangen – en het nooit deed.

Ik fotografeerde dit tijdens een reis door het Transsylvaanse platteland, waar scènes als deze niet verschijnen als relikwieën, maar als stille voortzettingen van het werkende leven. Er is geen bewegwijzering, geen conserveringsinspanning, geen plaquette om uit te leggen wat je ziet: alleen ouderdom, tijd en de langzame terugtrekking van onderhoud.

Elke print wordt geproduceerd met archiefpigmentinkten, persoonlijk gesigneerd door mij, en wordt geleverd met een echtheidscertificaat dat de plaats binnen de editie bevestigt. Het is een manier om niet alleen de structuur zelf te bewaren, maar ook het moment waarop ik het tegenkwam – op locatie, precies zoals het stond.

Verken meer scènes zoals deze in mijn verlaten landelijke muurkunst.

© Dan Kosmayer, 2011