Rustiek Italiaans gebouw aan geplaveide straat | Beperkte oplage van 10

Verweerde muren langs een stille straat in Tivoli

Ik fotografeerde deze oude kasseistrook in Tivoli, Italië, waar de architectuur langzaam lijkt te zijn geëvolueerd rond de mensen die er wonen, in plaats van volgens een bepaald plan. Verweerde stucmuren, donkere houten luiken, smeedijzeren balkons en traditionele straatlantaarns dringen zich samen boven een stenen weg die bocht en wegzakt tussen de gebouwen. Het is het soort tafereel dat ik zoek bij het maken van Italiaanse muurkunstfotografie, omdat het karakter voortkomt uit het gewone leven in plaats van een beroemd monument.

Het grote hoekgebouw domineert de compositie, met zijn bevlekte en verslechterende oppervlak dat tientallen jaren zichtbare slijtage draagt. Kasseien zwiepen rond de basis en leiden dieper de smalle straat in, terwijl balkons boven het hoofd uitsteken en onregelmatige elektriciteitsdraden hun weg banen over de oude gevels. Luiken herhalen zich van raam tot raam, kleine bloempotten onderbreken het metselwerk, en een zware wolk hangt boven de daken aan de linkerkant. Zelfs de regenpijpen, straatlantaarns en gerepareerde muren worden onderdeel van de visuele geschiedenis van de plek.

En dan is er de vrouw die uit een open raam leunt.

Ze is in eerste instantie gemakkelijk te missen, en dat is een van de redenen waarom ik de foto leuk vind. Ik zie eerst de architectuur en de bocht van de straat, en merk haar dan op, weggestopt tussen de luiken, kijkend naar wat er beneden gebeurt. Die kleine menselijke aanwezigheid geeft het tafereel schaal en verandert wat een simpele architectuurfoto had kunnen zijn in een moment van alledaags leven in Tivoli.

Deze foto brengt me meteen terug naar die stille straten. De manier waarop de gebouwen buigen, hellen en bijna in elkaar lijken te groeien, gecombineerd met de ruwe textuur van de verweerde muren, gaf de buurt het gevoel alsof ik een ander tijdperk was binnengestapt. Ik fotografeerde het tafereel zoals ik het aantrof tijdens een wandeling door Tivoli, aangetrokken door de onvolkomenheden in plaats van ze te vermijden.

Ik verwijderde de kleur en bewerkte de afbeelding als een getinte zwart-witfoto, omdat kleur me hier niet interesseerde. Ik wilde dat het oog zich richtte op de gebarsten pleister, donkere luiken, stenen bestrating, ijzeren balkons, oude lampen en verschuivende tinten over het metselwerk. De ingetogen monochrome behandeling geeft die texturen meer belang en versterkt de stille, tijdloze sfeer zonder de foto overdreven nostalgisch te maken.

Als muurkunst werkt deze foto bijzonder goed in interieurs die zijn ingericht rond neutrale tinten, natuurlijk hout, steen, zwarte accenten of ingetogen eigentijds meubilair. Vanaf de andere kant van de kamer dragen de bochtige straat en massieve architectuur de compositie. Van dichtbij beginnen de kleinere details naar voren te komen—de raamluiken, lampen, kabels, kasseien, bevlekte muren en ten slotte de vrouw die van bovenaf toekijkt.

Elke gelimiteerde editie-print is door mij persoonlijk gesigneerd en wordt geleverd met een echtheidscertificaat. Ik print de foto met archiefpigmentinkten op premium archiefpapier, waarbij ik het fijne architectonische detail en de subtiele monochrome toonscheiding behoud die centraal staan in de afbeelding.

De foto past ook natuurlijk in mijn bredere Rome-muurkunstcollectie, waar ik me concentreer op de architectuur, straten en het karakter van de regio rond de stad.

© Dan Kosmayer, 2024