Schildpadden op een boomstam omringd door waterlelies | Beperkte oplage van 10

Toen ik in het stille water van de vijver keek, ontvouwde zich een schilderachtig tafereel van sereniteit voor mijn ogen. De stilte van de ochtendlucht leek zijn adem in te houden terwijl een eenzame schildpad een plekje vond op een verweerd stuk hout, te midden van een serene omgeving van waterleliebladeren. Dit schilderachtige geheel van de natuur was meer dan een louter schouwspel; het was een harmonieuze melodie gespeeld in de toonsoort van het leven.

De schildpad, een symbool van een lang leven en uithoudingsvermogen, tooide sierlijk het hout, zijn silhouet een poëtisch contrast met het levendige tafereel van waterleliebladeren. Als een doorgewinterde reiziger van zowel tijd als getij, voegde zijn aanwezigheid een dimensie van wijsheid toe aan de jeugdige uitbundigheid van de waterleliebladeren, die zachtjes deinden op het kalme oppervlak van de vijver, hun weelderige groene bladeren een delicate sluier op de waterspiegel.

De ecologie van deze stille vijver getuigde van de kringloop van het leven. De aanwezigheid van de schildpad, hoewel een zachtaardig wezen, kon dit afgezonderde ecosysteem verstoren met zijn natuurlijke neiging om te foerageren tussen de waterplanten en te delen in de bescheiden gaven van de vijver.¹Toch was zijn aanwezigheid een zachte herinnering aan het delicate evenwicht dat het leven in zulke stille toevluchtsoorden in stand houdt. Schildpadden, met hun langzame maar doelbewuste bewegingen, belichamen het ritme van de natuur dat het tempo van het leven in dit afgezonderde toevluchtsoord bepaalt.²​.

De waterleliebladeren, behorend tot de waterleliefamilie, vinden hun rijk in het stille water, hun drijvende bladeren een schuilplaats voor het waterleven van de vijver en hun wortels een wieg in de modderige afgrond.³De dans van het zonlicht door hun bladeren wierp speelse schaduwen op het water en schilderde een tafereel dat leek te behoren tot het doek van een doorgewinterde kunstenaar. Elke rimpeling op het water was een penseelstreek van de natuur, die de elementen in een serene harmonie vermengde.

De vijver, een bescheiden thuis voor een veelheid aan leven, vertelt een verhaal van overleving en co-existentie. Het kalme water, een weerspiegeling van het vreedzame samenleven van zijn bewoners, koestert het leven in zijn bescheiden plooi, de interactie van elk organisme met zijn omgeving een delicate choreografie geschreven door de natuur.⁴​.

© Dan Kosmayer, 2013