Kinderen genieten van de zonsondergang boven de haven | Beperkte oplage van 10

Gouden uur op de zeedijk van Havana

Dit is Havana zoals ik het me herinner—niet de gepolijste versie die je in reisbrochures vindt, maar de echte, ademende ziel van de stad. De plek waar mensen dag na dag samenkomen op de zeedijk om te praten, flirten, lachen en gewoon te zijn. Ik legde dit moment vast nabij de beroemde Malecón toen de zon begon te dalen, de historische gebouwen in goud waste en schaduwen langs de afbrokkelende zeedijk wierp.

Het is geen dramatisch beeld in de traditionele zin—geen weidse vergezichten of stormachtige luchten. Maar voor mij is dit waar de magie leeft. Op een gemakkelijke manier nestelen mensen zich naast elkaar. In het speelse geklets van kinderen beneden en de stille knikjes van volwassenen boven. In de oldtimers die nog steeds achter hen voorbijrijden. Havana, bevroren niet in de tijd, maar in beweging.

Er is een ritme in het Cubaanse leven dat ik altijd heb bewonderd. Het is onhaastig maar nooit stil. Het is eerlijk en ongefilterd. Ik heb dit niet in scène gezet. Dat hoefde ook niet. De stad gaf me dit moment vrijelijk. Dat is wat straatfotografie zou moeten zijn—niet alleen de vorm van een plek documenteren, maar ook de ziel.

Het beeld voelt warm, niet alleen vanwege het licht, maar vanwege wat erin gebeurt. Kijk goed en je ziet verschillende generaties—ouderen, jongvolwassenen, kleine kinderen—die allemaal hun eigen plek vinden op de rand van land en zee. Het is een gemeenschap in actie. En het is prachtig in zijn alledaagsheid.

Ik heb deze foto afgedrukt om die geest te bewaren—om het verhaal van Havana te delen door de gebaren en blikken van zijn mensen. Als je aangetrokken wordt tot plekken die bewoond aanvoelen, en als je de poëzie ziet in alledaagse menselijke verbinding, zul je waarschijnlijk genieten van het verkennen van mijn volledige Cuba Fotografie Collectie. 

 © Dan Kosmayer, 2017